กลับไปอ่านข้อความม่ะวาน
รู้อารมณ์เลยว่าโกด แบบพี่บอนไม่สามารถมาอ่านได้อ่ะ
อ่านแล้วอาจโกดเราก็ได้ หึหึ ชั่งเหอะมันผ่านมาแล้ว คิดสะว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น
วันนี้ไปเจอพี่บอนที่หอมา ก็นั่งเซนเอกสารใต้ตึก
นึกว่าพี่บอนจะนั่งตรงข้ามเรา
รู้ตัวมั้ยก็ไม่รู้นะ แต่รู้สึกว่าพี่บอนนั่งริมเก้าอี้มาก มากจนเราใกล้กัน=)
ใกล้ชิดกันมากเลย เดินไปถ่ายเอกสารด้วยกันด้วย
ไม่น่าเชื่อว่ามันจะรู้สึกผ่อนคลาย
ไม่เหมือนตอนไปนั่งรอ ตอนอยู่ใต้ตึก ตอนพี่บอนยังไม่ลงมา
แถบจะขอเครืองช่วยหายใจ
ที่หัวใจไม่เต้นแรงตอนเราอยู่ด้วยกัน มันไม่ได้แปลว่าเราหมดความตื่นเต้น
แต่น่าจะแปลว่าเราถูกใจการได้ใกล้ชิด รู้สึกดีกับการได้เจอกัน แล้วก็น่าจะเราสนิทกันมากขึ้น
แต่ก็มีอยู่ตอนนึง เซนเอกสารแทบไม่ไหวเหมือนกันนะ มือมันแข็งอ่ะ มันไม่ยอมเขียน บ้าจิงเลย
พี่บอนตัวสูง ปากชมพูเชียว ควีนรู้สึกเป็นมิตรกะพี่บอน
เราน่าจะอยู่ด้วยกันได้ ควีนไม่อึดอัดเลย เยี่ยมจิงจิงอาการ
กลับมาก็เจอพี่บอนออนเอ็ม
ส่วนมากเห็นไม่ค่อยออน พอมาเห็นว่าออน ได้คุยกันต่อพอถึงบ้าน ก็ยิ่งสนิทขึ้น
ถ้าให้ดีเลยนะ น่าจะถามกันหน่อย ตอนแยกกันฝนตกเปียกมั้ย? ถึงบ้านนานยัง กินไรยัง?
แต่มันจะเพอเฟคไปสินะ
โอเค เป็นสิ่งที่ดีอีกหนึ่งเรื่อง เป็นสิ่งที่หอม เป็นช่วงจังหวะของชีวิตที่มีการเคลี่อนไหว
ยอดการทำงานก็ถึงตามกำหนด พี่บอนก็มีโอกาศได้อยู่ด้วยกัน ดีใจนะที่ได้แสดงตัวจิงบ้าง
ขอบคุณอะไรสักอย่าง
ขอบคุณค่ะ.
หายโกด หรือ ไม่กล้าโกด หรือ ไม่เห็นต้องโกด หรือ ได้ระบายลงบล็อคไปแล้ว เลยหาย.
ตอบลบ